Zoetebier: Neemt afscheid in stilte.

In Breda hangen de slingers nog aan de wand. Het feestgedruis na de hoogste notering ooit gaat aan Edwin Zoetebier voorbij. In de bossen van Zeist werkt hij aan zijn herstel om na zijn loopbaan gezond terug te keren in de 'normale' maatschappij.

Dik twintig seizoenen was Edwin Zoetebier keeper in het betaalde voetbal. Volendam, Sunderland, Feyenoord, Vitesse, PSV en NAC waren zijn werkgevers. Door een zware schouderblessure kent hij een geruisloos afscheid bij NAC Breda. Drie maanden geleden moest hij een operatie aan zijn schoudergewricht ondergaan. De kans om nog een keer terug te keren in het eerste elftal was direct verkeken.

Betreur je dat het zo afloopt?

Zoetebier, monter: ,,Ik draai het om, bekijk het van de positieve kant. Ik ben blij dat ik zo'n zware blessure pas in het laatste jaar van mijn loopbaan heb gekregen. Als klein jongetje wilde ik profvoetballer worden. Als ik dan zie wat ik allemaal heb bereikt. Ik heb 20 jaar mogen keepen in het profvoetbal. Ik heb landstitels gewonnen, de UEFA Cup veroverd, man ik ben hartstikke trots. Als ik deze blessure in het begin van mijn carrière had opgelopen, had ik dat allemaal niet meegemaakt. Ik heb genoten van elke minuut op het veld.''

Wat steekt boven alles uit?

,,Als club Feyenoord. Daar heb ik op het hoogste niveau het langst gespeeld. Daar heb ik ook de meeste successen behaald en prijzen gewonnen. Ik kwam er niet in de makkelijkste tijd. Ik moest in de Kuip Jurek Dudek opvolgen. Dat was op dat moment een icoon.

,,Feyenoord is een club naar mijn hart, de mooiste club van alle werkgevers die ik heb gehad. Ik heb er nooit problemen gehad. Ja, ik heb er ook op de reservebank gezeten. Door uitspraken van anderen zijn een paar supporters ook wel eens even boos geweest. Je weet hoe dat gaat, je mag niks negatiefs over Feyenoord zeggen. Niemand is groter dan hun club. Maar toen ik er weer afscheid nam (Zoetebier stond twee keer een periode onder contract, red.) stond het hele stadion weer te applaudisseren. Dat deed me dan wel wat. Mijn vrouw en kinderen hebben zich in Rotterdam-Zuid ook altijd geweldig gevoeld. Voor de supporters en voor mij telt na al die jaren één ding: ik heb er meer duels gespeeld dan goals tegen gekregen. Dat kunnen er niet veel nazeggen.''

Je drie mooiste duels in je loopbaan?

,,Inter Milaan uit (0-1) in de UEFA Cup, Newcastle United (0-1) uit in de Champions League en FC Twente uit (1-5) in de competitie. Alledrie met Feyenoord. Inter uit was natuurlijk een sensatie. Alle sterren stonden bij Inter in het veld. Heel San Siro dacht dat Feyenoord geen kans had, maar het werd een thriller. Heerlijk als je dan je doel schoonhoudt, samen met de hele verdediging die voor me stond; Emerton, Paauwe, Van Wonderen en Rzasa.

,,Bij Newcastle uit, eerder dat seizoen, stonden exact dezelfde mannen voor me. Ook daar hielden we de tent dicht en wonnen we door een goal van Pardo.''

Je keepte een wereldpartij in de stad naast je oude club Sunderland.

Lacht: ,,Ik kon daar even laten zien hoe het met mij ging. Want Sunderland is natuurlijk het raarste verhaal in mijn carrière. Mijn enige buitenlandse avontuur. Ik heb er niet gefaald en ik heb er niks bereikt. Om de merkwaardige reden dat ik in dat ene jaar nooit ben opgesteld. Ik heb het hele seizoen in het tweede elftal gespeeld. Het was mijn eerste club na tien jaar Volendam. Van Sunderland verhuisde ik naar Feyenoord. Als je dan later met je nieuwe club in die streek van Engeland voor de Champions League het grote Newcastle verslaat, vlieg je lekker terug naar huis.''

Wat is je aandeel geweest in het succes van NAC?

,,Ik denk dat we vorig jaar al de basis hebben gelegd. Toen had de club al een goed stel gasten in huis. Penders, Zwaanswijk, Slot en Zonneveld waren de mannen die het hart van het elftal vormden. Jongens die midden in de wedstrijd omzettingen konden doen. Dit jaar is pas heel laat het respect gekomen voor de prestaties van NAC. Dat ik er in deze periode weinig aan kan bijdragen, vind ik niet erg. Ik weet dat we een fantastische spelersgroep hebben. De jongens hangen aan elkaar. Dat is de kracht van het huidige NAC. Er is geen haat en nijd. Iedereen heeft alles voor de ander over. Er is één keer een incident geweest, toen iemand me wat wilde flikken. Toen ging meteen de hele selectie voor me staan. Het tekende de sfeer. We weten allemaal dat NAC op dit moment boven zijn stand leeft. Maar het neemt niet weg dat sommige spelers een geweldige ontwikkeling hebben doorgemaakt. Ronnie Stam is daarvan het beste voorbeeld. Die brengt nu heel veel kwaliteit in het elftal.''