Een dolk in de rug van 'Rambo'
Altijd het laaste Feyenoordnieuws? Sms INFO FEYENOORDLIFE AAN naar 3010 (€0,25 p.o.b) Meer info

Het was zomer in de Oostenrijkse Alpen en Gertjan Verbeek hing tussen twee kabeltouwen, hoog boven de grond.

Alle Feyenoorders hadden de survivalbaan al een keer afgewerkt, maar de trainer wilde nóg een keer. Verbeek spuugde eens in zijn handen en hup, weg was hij. Vanaf een afstandje keken zijn spelers toe.

De nieuwe Feyenoord-coach was eind juli amper begonnen of hij had binnen zijn selectie al drie bijnamen: Highlander, Rambo en Braveheart.

Zoiets lijkt onschuldig, maar de anekdote zou exemplarisch blijken voor het dienstverband van Verbeek bij Feyenoord.

Zijn voorganger Bert van Marwijk vertelde jaren geleden eens over het belang van sociale intelligentie, toen hij een interview gaf over het trainingsvak. Voetballers zijn slim en gehaaid, betoogde Van Marwijk destijds. Om als coach serieus genomen te worden, konden de kleinste details bepalend zijn. 'Een verkeerde, te strakke broek kan je geloofwaardigheid al aantasten', zei Van Marwijk. 'Want voetballers kunnen dodelijk zijn.'

Goedbeschouwd lag in dat aspect de kiem van Verbeeks moeizame relatie met zijn spelers. De geboren Deventenaar is een kleurrijke, oprechte man, maar óók een karakter met een bovengemiddeld lange gebruiksaanwijzing. In het krachthonk liet hij graag zien hoe goed hij kon opdrukken, hij bemoeide zich met de koffiejuffrouw en de materiaalman, verbouwde kleedkamers en had een uitgesproken mening over medische zaken.

Het maakt Verbeek tot de man die hij is, maar zijn eigenzinnigheid markeerde ook zijn vroegtijdige afscheid.

Op het moment dat de resultaten uitbleven, groeide de ergernis over Verbeeks aandacht voor randzaken.

Volgens de spelers ging het veel te weinig om de essentie: voetbal, in al zijn aspecten. Andersom stond niemand in de bleke, kleurloze spelersgroep op om het tij te keren. Tegenover de sterke, onwrikbare persoonlijkheid van Verbeek stond – boud gesteld - een selectie zonder ballen.

Discussies ontaardden al snel in wederzijds onbegrip, terwijl Verbeek in de ogen van zijn spelers in voetbaltactisch opzicht tekortschoot. De ene irritatie versterkte de andere.

Langzaam maar zeker transformeerde de trainer in de kleedkamer tot een karikatuur. Verbeek zelf leek het – cynisch genoeg – lange tijd te ontgaan.

'Pas vandaag voelde ik dat het onomkeerbaar was', zei de coach gisteravond, strijdbaar tot de laatste minuut.

In plaats van de rug te rechten en met open vizier de strijd aan te blijven gaan, kozen de spelers voor een dolk in de rug. De coach werd via de pers aangevallen, door de groeiende onvrede opzichtig te laten lekken.

Daarbij maakten de spelers één kapitale inschattingsfout. Het publiek koos massaal partij vóór de populaire coach en tégen de voetballers, die al een jaar lang op vrijwel alle fronten faalden.

Geschrokken besloot een aantal spelers toen maar de media de schuld te geven, door middel van een door Giovanni van Bronckhorst voorgedragen statement. Ook daarin bleef openlijke steun voor de trainer uit; de spelers verdedigden boven alles zichzelf.

Om in de weken daarna maar niet te hoeven liegen, hielden sommige Feyenoorders – Hofland, Makaay, Tomasson – wijselijk hun mond in de pers.

Verbeeks populariteit bij de Rotterdamse aanhang was begrijpelijk. De coach presenteerde zich in het openbaar op voorbeeldige wijze, door nooit vragen of discussies uit de weg te gaan. Hoe dramatisch Feyenoord ook presteerde, Verbeek analyseerde nuchter en eerlijk. Zijn uitstraling van no-nonsense vechtjas - nooit te beroerd om hard te werken - deed de rest.

Het dwong de clubleiding in een lastige spagaat. Hoe ontsla je een door het publiek massaal gesteunde trainer, die je kort daarvoor nota bene zelf hebt aangesteld? De directie besloot wanhopig de dialoog aan te gaan met alle hoofdrolspelers en trachtte geforceerd wat bij te sturen. Tegen beter weten in.

Tot overmaat van ramp liet directeur Eric Gudde zich ontvallen dat Verbeek 'ook de kerst van 2009' zou halen. 'Op dat moment voelde ik dat echt zo', zei Gudde gisteren.

Op het trainingskamp in het Turkse Belek zag Peter Bosz van dichtbij dat er niets meer te repareren viel. De technisch directeur voerde tal van gesprekken en zag aan alles dat de relatie stuk was. Cynisme, onbegrip en een levensgrote kloof tussen spelers en trainer.

Symbolisch was de dag dat Feyenoord van het veld werd gejaagd door donder en bliksem. Eén man bleef volhouden dat het noodweer wel over zou waaien, terwijl zijn spelers allang op de vlucht waren geslagen.

Gertjan Verbeek liep als allerlaatste naar de bus. Alleen.

Bron: AD.nl





feyenoordlife.nl hyves | Feyenoord Headliner | Contact | Sitemap | |